Turkse Overheid

Turkse Overheid

De berichten in West Europa over de slechte leef- en woonomstandigheden van migrantenarbeiders in Turkije hebben zeker resultaat gehad. De Turkse overheid is zich bewust van het probleem en heeft dit ook erkend. De overheid heeft een plan opgesteld om de situatie in de kampementen te verbeteren. Op verschillende plaatsen zijn er omheiningen geplaatst om een meer beschutte kampplaats te creëren en daarnaast is er geïnvesteerd in enkele voorzieningen.

Er zijn nu kranen met schoon drinkwater, sanitaire voorzieningen en recreatieruimtes. Op de plaatsen die wij hebben bezocht bleek de watervoorziening voor de toiletten en douches echter niet te functioneren. Bovendien is het aantal niet toereikend voor het grote aantal bewoners. Activiteiten gericht op kinderen zijn er niet.

Op nationaal niveau, het allesbepalende centrale gezag in Turkije, is een staatscommissie (METIB) ingesteld om de problematiek van de kinderarbeid in de seizoensmigratie te onderzoeken. De regionale toezichthoudende organen op de seizoensarbeid, de SMFW’s hebben beleidsplannen opgezet die in de regio’s moeten worden uitgewerkt. Maar zelfs een correct statistisch beeld van de omvang van de interne migratie in Turkije ontbreekt. De verantwoordelijke instantie daarvoor, de ISCWR, slaagt er niet in een betrouwbaar overzicht samen te stellen.

Een vakbond voor sezioensarbeiders bestaat in Turkije niet. Van een belangenorganisatie voor migrantenarbeiders hebben we niet vernomen. Wel was er een vereniging van koppelbazen (Mevsimlik Tarim Isceleri) die zegt op te komen voor de belangen van de arbeiders. Toch waren de arbeiders zelf niet in deze vereniging vertegenwoordigd. We kregen het gevoel dat de koppelbazen vooral voor hun eigen belangen opkomen, die naar onze mening nogal tegenstrijdig zijn met de belangen van de arbeiders. De arbeiders worden nu totaal afhankelijk gehouden van de koppelbazen en worden gedwongen 8-10 procent van hun toch al lage loon af te staan aan de koppelbaas.

Binnen de gevestigde vakbeweging bestaat nauwelijks kennis van, laat staan betrokkenheid bij, de seizoensmigranten en de daarmee verbonden kinderarbeid.

Een enkele progressieve vakbond als die voor de petrochemische industrie in de zuidelijke provincie Adiyaman (Petrol Is) voelt zich geroepen een rol te spelen in het vraagstuk rond de kinderarbeid in de migrantengezinnen.

Op langere termijn biedt alleen een sterke economische ontwikkeling van de zuidelijke regio’s een echte oplossing voor de  seizoensmigranten. In de provincie Şanliurfa, bij de grens met Syrië, werd $22 miljoen geïnvesteerd in een stuwdam project, dat met bijpassende irrigatiesystemen een hele regio tot (landbouw)ontwikkeling moet brengen. De verwachting is dan dat er meer werk zal zijn voor de inwoners van de regio en dat minder gezinnen zich gedwongen zullen voelen om op zoek te gaan naar seizoenswerk in andere regio’s van Turkije.